غزل شمارهٔ 286
Toggle stanza 1اگر آن عهدشکن با سر میثاق آید
11
اگر آن عهدشکن با سر میثاق آید
جان رفتهست که با قالب مشتاق آید
22
همه شبهای جهان روز کند طلعت او
گر چو صبحیش نظر بر همه آفاق آید
33
هر غمی را فرجی هست ولیکن ترسم
پیش از آنم بکشد زهر که تریاق آید
44
بندگی هیچ نکردیم و طمع میداریم
که خداوندی از آن سیرت و اخلاق آید
55
گر همه صورت خوبان جهان جمع کنند
روی زیبای تو دیباچه اوراق آید
66
دیگری گر همه احسان کند از من بخل است
وز تو مطبوع بود گر همه احراق آید
77
سرو از آن پای گرفتهست به یک جای مقیم
که اگر با تو رود شرمش از آن ساق آید
88
بی تو گر باد صبا میزندم بر دل ریش
همچنان است که آتش که به حراق آید
99
گر فراقت نکشد جان به وصالت بدهم
تو گرو بردی اگر جفت و اگر طاق آید
1010
سعدیا هر که ندارد سر جانافشانی
مرد آن نیست که در حلقه عشاق آید