غزل شمارهٔ 3
شاعر: سعدی
Toggle stanza 1روی تو خوش مینماید آینهٔ ما
11
روی تو خوش مینماید آینهٔ ما
کآینه پاکیزه است و روی تو زیبا
22
چون می روشن در آبگینهٔ صافی
خویِ جمیل از جمالِ روی تو پیدا
33
هر که دمی با تو بود یا قدمی رفت
از تو نباشد به هیچ روی شکیبا
44
صیدِ بیابان سر از کمند بپیچد
ما همه پیچیده در کمند تو عمدا
55
طایرِ مسکین که مهر بست به جایی
گر بِکُشندش، نمیرود به دگر جا
66
غیرتم آید شکایت از تو به هر کس
درد اَحِبّا نمیبرم به اطبّا
77
برخیِ جانت شوم که شمع افق را
پیش بمیرد چراغدانِ ثریا
88
گر تو شکرخنده آستین نفشانی
هر مگسی طوطیی شوند شکرخا
99
لعبت شیرین اگر تُرُش ننشیند
مدعیانش طمع کنند به حلوا
1010
مردِ تماشای باغِ حسن تو سعدیست
دستْ فرومایگان برند به یغما
زمین