غزل شمارهٔ 282
شاعر: سعدی
Toggle stanza 1مرا چو آرزوی روی آن نگار آید
11
مرا چو آرزوی روی آن نگار آید
چو بلبلم هوس نالههای زار آید
22
میان انجمن از لعل او چو آرم یاد
مرا سرشک چو یاقوت در کنار آید
33
ز رنگ لاله مرا روی دلبر آید یاد
ز شکل سبزه مرا یاد خط یار آید
44
گلی به دست من آید چو روی تو هیهات
هزار سال دگر گر چنین بهار آید
55
خسان خورند بر از باغ وصل او و مرا
ز گلستان جمالش نصیب خار آید
66
طمع مدار وصالی که بیفراق بود
هرآینه پس هر مستیی خمار آید
77
مرا زمانه ز یاران به منزلی انداخت
که راضیم به نسیمی کز آن دیار آید
88
فراق یار به یک بار بیخ صبر بکند
بهار وصل ندانم که کی به بار آید
99
دلا اگر چه که تلخست بیخ صبر ولی
چو بر امید وصالست خوشگوار آید
1010
پس از تحمل سختی امید وصل مراست
که صبح از شب و تریاک هم ز مار آید
1111
ز چرخ عربده جو بس خدنگ تیر جفا
بجست و در دل مردان هوشیار آید
1212
چو عمر خوش نفسی گر گذر کنی بر من
مرا همان نفس از عمر در شمار آید
1313
بجز غلامی دلدار خویش سعدی را
ز کار و بار جهان گر شهیست عار آید
زمین