غزل شمارهٔ 442
Toggle stanza 1گر غصهٔ روزگار گویم
11
گر غصهٔ روزگار گویم
بس قصهٔ بیشمار گویم
22
یک عمر هزار سال باید
تا من یکی از هزار گویم
33
چشمم به زبان حال گوید
نی آن که به اختیار گویم
44
بر من دل انجمن بسوزد
گر درد فراق یار گویم
55
مرغان چمن فغان برآرند
گر فرقت نوبهار گویم
66
یاران صبوحیم کجایند
تا درد دل خمار گویم
77
کس نیست که دل سوی من آرد
تا غصهٔ روزگار گویم
88
درد دل بیقرار سعدی
هم با دل بیقرار گویم