قطعه شمارهٔ 13

سفید شد چو درخت شکوفه دار سرم

وز این درخت همین میوه غم است برم

تو همچو صبحی و من شمعِ خلوتِ سَحَرم

تبسمی کن و جان بین که چون همی‌سِپرَم

نظر همی کنم ار چند مختصر نظرم

به چشم مختصر اندر نهاد مختصرم

درین سفر که توکل شده است راهبرم

یکی است نسبت زنار و توشه با کمرم

نرفت تا تو برفتی خیالت از نظرم

برفت در همه عالم به بی دلی خبرم

یک امشبی که در آغوش شاهد شکرم

گرم چو عود بر آتش نهند غم نخورم