غزل شمارهٔ 558

مردانه می کشد به جفایم ستمگری

تا میرم و دگر ندهم دل به دیگری

دقیقی - رحمه الله تعالی - از شعرای ماتقدم است و ابتدای شاهنامه او کرده است و بیست هزار بیت کمابیش گفته و فردوسی آن را به اتمام رسانیده و از جمله سخنان وی است این دو بیت:

یاری گزیدم از همه مردم پری نژاد

خوش کرد یاوری فلکت روز داوری

تا شکر چون کنی و چه شکرانه آوری

هر روز بامداد به آیین دلبری

ای جان جان جان به من آیی و دل بری

شد جادوی حرام و حق از جادوی بری

بر تو حرام نیست که محبوب ساحری

هر روز بامداد درآید یکی پری

بیرون کشد مرا که ز من جان کجا بری

ای دل ز بامداد تو بر حال دیگری

وز شور خویش در من شوریده ننگری

جان خاک آن مهی که خداش است مشتری

آن کس ملک ندید و نه انسان و نی پری

ای عشق پرده در که تو در زیر چادری

در حسن حوریی تو و در مهر مادری

ای بس فراز و شیب که کردم طلب گری

گه لوح دل بخواندم و گه نقش کافری