رباعی شمارهٔ 114

آنکس که به آب دیده‌اش میجویم

در جستن او روان چو آب جویم

بیگانه مگیرید مرا زین کویم

در کوی شما خانهٔ خود می‌جویم

رازیکه بگفتی ای بت بدخویم

واگو که من از لطف تو آن میجویم

من کاستهٔ وفای آن مه‌رویم

گر خواهد و گر نخواهد آن مه رویم

تا جان دارم همچو فلک میپویم

وز درد وصال او سخن میگویم

چندان که ز هر شیوه سخن میگویم

میننماید کنه معانی رویم

چون گل یابم بوی تو زو میبویم

چون مه بینم روی تو زو میجویم