رباعی شمارهٔ 1539

آن قصر که بر چرخ همی‌زد پهلو

بر درگهِ او شهان نهادندی رو

بردار پیاله و سبو ای دلجو

برگَرْد به گِردِ سبزه‌زار و لبِ جو

آن قصر که با چرخ همی‌ زد پهلو

بر درگه آن شهان نهادندی رو

ای خواجه! بدان کین فلکِ بیهُده‌ْ دو

همچون من و تو، دید بسی کهنه و نو

ای از گل سرخ، رنگ بربوده و بو

رنگ از پی رخ ربوده، بو از پی مو

چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو

آخر دل آدمی نه سنگست و نه رو

بر آتش چو دیک تو خود را میجو

می‌جوش تو خودبخود مرو بر هر سو

گر عاشق عشق ما شدی، ای مه‌رو

بیرون شو ازین شش جهت تو بر تو