رباعی شمارهٔ 1637

این بادیهٔ تو را سری پیدا نه

پختن طمعِ وصل تو جز سودا نه

بیگانه شوی ز صحبت بیگانه

بشنو سخن راست از این دیوانه

دانی شب چیست بشنو ای فرزانه

خلوت کن عاشقان ز هر بیگانه

گفتم که توی می و منم پیمانه

من مرده‌ام و تو جانی و جانانه