غزل شمارهٔ 761
Toggle stanza 1چو سحرگاه ز گلشن مه عیار برآمد
11
چو سحرگاه ز گلشن مه عیار برآمد
چه بسی نعره مستان که ز گلزار برآمد
22
ز رخ ماه خصالش ز لطیفی وصالش
همه را بخت فزون شد همه را کار برآمد
33
ز دو صد روضه رضوان ز دو صد چشمه حیوان
دو هزاران گل خندان ز دل خار برآمد
44
غم چون دزد که در دل همه شب دارد منزل
به کف شحنه وصلش به سر دار برآمد
55
ز پس ظلم رسیده همه امید بریده
مثل دولت تابان دل بیدار برآمد
66
تن و جان از پس پیری ز وصالش چه جوان شد
همه را بعد کسادی چه خریدار برآمد
77
چو صلاح دل و دین را همه دیدیت بگویید
که چه خورشید عجایب که ز اسرار برآمد