غزل شمارهٔ 2237

عشق نوست و یار نوست و بهار نو

زان روی خوب روز نو و روزگار نو

با این جمال همدم مستان عشق شو

یک بار الست گوی و هزاران بلی شنو

گفتا برون شدی به تماشای ماهِ نو

از ماهِ ابروانِ مَنت شرم باد رو

کردم اگر چه هر دو جهان رونمای تو

از بی بضاعتی خجلم از لقای تو

ای ترک ماه چهره چه گردد که صبح تو

آیی به حجرهٔ من و گویی که گَل برو

رفتم به کوی خواجه و گفتم که خواجه کو

گفتند خواجه عاشق و مست است و کو به کو