غزل شمارهٔ 1738
Toggle stanza 1به گوشهای بروم گوش آن قدح گیرم
11
به گوشهای بروم گوش آن قدح گیرم
که عاشق قدح و درد و خصم تدبیرم
22
خوش است گوشه و یا گوشه گشتهای چون من
به هر چه باشد از این دو چو شهد و چون شیرم
33
چو آب و روغن با هر کی مرغ آبی نیست
که زهره طالعم و شکر سکرتأثیرم
44
ز حلق من آن خواهم که شکر سکر کند
دگر همه به تو بخشیدم ای بک و میرم
55
روم سری بنهم کان سری است باده جان
که خفته به سر پراحتیال و تزویرم
زمین