رباعی شمارهٔ 1301

خورشید می آنکه ساقی و دور مدام

دیده ست ز تدویر صراحیش مقام

افلاک بود قسی حوادث چو سهام

رامی حق و آماجگه افراد انام

ما احسن بالک ای جهان گشته حمام

گاهی به عراق می روی گاه به شام

هان تا ننهی ز دست یک ساعتْ جام

کارِ طربت پُخته کُن از بادۀ خام

مائیم در اوفتاده چون مرغ به دام

دلخستهٔ روزگار و آشفته مدام

آن را که بود درستیی در فرجام

هم محرم خاص آید و هم مرجع عام

در کوی هوس خاک نشینم ایام

هر روز سحر به خدمتم آید شام

بر خوان صلات تا به کی لقمه خام

در جام عطات چند این آب حرام

از هرچه که آن خوشست نهی است مدام

تا ره نزند خوشی از این مردم عام

امشب که شراب جان مدامست مدام

ساقی شه و باده با قوامست قوام