غزل شمارهٔ 197

ای از علو قدر به کرسی نهاده پا

فرق مقیم فرش حریم تو عرش سا

شکر و سپاس و منت و عزت خدای را

پروردگار خلق و خداوند کبریا

منسوخ شد مروت و معدوم شد وفا

زین هر دو مانده نام چو سیمرغ و کیمیا

آن را که نیست وسعت مشرب درین سرا

در زندگی به تنگی قبرست مبتلا

سبحان قادری که صفاتش ز کبریا

بر خاک عجز می‌فکند عقل انبیا

ای مرغ روح بر پر ازین دام پر بلا

پرواز کن به ذروهٔ ایوان کبریا

ای صوفیان عشق بدرید خرقه‌ها

صد جامه ضرب کرد گل از لذت صبا

ای خان و مان بمانده و از شهر خود جدا

شاد آمدیت از سفر خانه خدا

نام شتر به ترکی چه بود بگو دوا

نام بچه‌ش چه باشد او خود پِیَش دوا

شب رفت و هم تمام نشد ماجرای ما

ناچار گفتنی‌ست تمامی ماجرا