غزل شمارهٔ 2661
Toggle stanza 1کجا شد عهد و پیمانی که کردی
11
کجا شد عهد و پیمانی که کردی
کجا شد قول و سوگندی که خوردی
22
نگفتی چرخ تا گردان بوَد گرد
از این سرگشته هرگز برنگردی
33
نگفتی تا بود خورشید دلگرم
نکاهد گرم ما را هیچ سردی
44
نگفتی یک دل و مردانه باشیم
به جان جمله مردان و به مردی
55
مرا گویی اگر من جور کردم
بدان کردم که پیش از من تو کردی
66
چرا شاید که با چون من گدایی
چو تو شاهنشهی گیرد نبردی
77
میان ما و تو سرکنگبین است
ز من سرکه ز تو شکرنوردی
88
چو من سرکه فروشم پس تو شکر
بیفزا چون به شیرینی تو فردی
99
منم خاک و چو خاکی باد یابد
تو عذرش نِه، مگویش گَرد کردی
1010
نباشد راه را عار از چو من گرد
که زر را عار نبود رنگ زردی
1111
شهاب آتش ما زنده بادا
چو القاب شهاب سهروردی
زمین