غزل شمارهٔ 545
Toggle stanza 1بی تو به سر می نشود با دگری مینشود
11
بی تو به سر می نشود با دگری مینشود
هر چه کنم عشق بیان بیجگری مینشود
22
اشک دوان هر سحری از دلم آرد خبری
هیچ کسی را ز دلم خود خبری مینشود
33
یک سر مو از غم تو نیست که اندر تن من
آب حیاتی ندهد یا گهری مینشود
44
ای غم تو راحت جان چیستت این جمله فغان
تا بزنم بانگ و فغان خود حشری مینشود
55
میل تو سوی حشرست پیشه تو شور و شرست
بی ره و رای تو شها رهگذری مینشود
66
چیست حشر از خود خود رفتن جانها به سفر
مرغ چو در بیضه خود بال و پری مینشود
77
بیست چو خورشید اگر تابد اندر شب من
تا تو قدم درننهی خود سحری مینشود
88
دانه دل کاشتهای زیر چنین آب و گلی
تا به بهارت نرسد او شجری مینشود
99
در غزلم جبر و قدر هست از این دو بگذر
زانک از این بحث به جز شور و شری مینشود