غزل شمارهٔ 1355

جواب نامه یعقوب سلطان

تبارک الله ازین طایر همایون فال

منم چو گوی به میدان فسحت مه و سال

به صولجان قضا منقلب ز حال به حال

شَمَمتُ روحَ وِدادٍ و شِمتُ برقَ وِصال

بیا که بویِ تو را میرم ای نسیمِ شِمال

کسان که تلخی زهر طلب نمی‌دانند

ترش شوند و بتابند رو ز اهل سؤال

جزای آن که نگفتیم شکر روز وصال

شب فراق نخفتیم لاجرم ز خیال

چنانکه مشرق و مغرب به هم نپیوندند

میان عالم و جاهل تألفست محال

کَسان که تلخیِ حاجت نیازمودَستَند

تُرُش کنند و بِتابند روی از اهلِ سؤال

توانگری نه به مال است پیش اهل کمال

که مال تا لب گور است و بعد از آن اَعمال

طلوع مهر سعادت به ساحت اقبال

ظهور ماه معالی بر آسمان جلال

مقدسی که قدیمست از صفات کمال

منزهی که جلیل ست بر نعوت جلال