رباعی شمارهٔ 169

اکنون که گل سعادتت پربار است

دست تو ز جام مِی چرا بیکار است؟

گر جان گویم عاشق آن دیدار است

ور دل گویم واله آن گفتار است

انصاف بده که عشق نیکوکار است

زانست خلل که طبع بدکردار است

در باغ من ار سرو و اگر گلزار است

عکس قد و رخسارهٔ آن دلدار است

سرسبز بود خاک که آبش یار است

خاصّه خاکی که ناطق و بیدار است

شب رو که شبت راهبر اسرار است

زیرا که نهان ز دیدهٔ اغیار است

من کوهم و قال من صدای یار است

من نقشم و نقشبندم آن دلدار است

یاری که غمش دوای هر بیمار است

او را یار است هرکه با او یار است