غزل شمارهٔ 195

گفتی ز دل برون کن غمهای بیکران را

تو پیش چشم و آنگه جای گله زبان را

از بیخودی نمانده است پروای جسم، جان را

مستی ز یاد بلبل برده است آشیان را

شب تا سحر کنم عجز، تا بوسم آستان را

آخر سپارشی کن، بی درد پاسبان را

نی مهر دوست دارم ، نی کین دشمنان را

یک طور دوست دارم بی مهر و مهربان را

ای میرآب بگشا آن چشمه روان را

تا چشم‌ها گشاید ز اشکوفه بوستان را

در جنبش اندرآور زلفِ عبرفشان را

در رقص اندرآور جان‌های صوفیان را