غزل شمارهٔ 109

اگر هر دم زنی صد تیغ بر ما

بریدن از تو نتوانیم قطعا

شبی دیرند و ظلمت را مهیا

چو نابینا درو دو چشم بینا

چنین گفته‌ست کسری باربد را

که بی‌اندوه اگر خواهی تو خود را

مرا حلوا هوس کردست حلوا

میفکن وعده حلوا به فردا

تو بشکن چنگ ما را ای معلا‌‌!

هزاران چنگ دیگر هست اینجا

دلارام نهان گشته ز غوغا

همه رفتند و خلوت شد برون آ