غزل شمارهٔ 789
Toggle stanza 1از دلم صورت آن خوب ختن مینرود
11
از دلم صورت آن خوب ختن مینرود
چاشنی شکر او ز دهن مینرود
22
بالله ار شور کنم هر نفسی عیب مگیر
گر برفت از دل تو از دل من مینرود
33
همه مرغان ز چمن هر طرفی میپرّند
بلبل بیدل یک دم ز چمن مینرود
44
جان پروانه مسکین که مقیم لگنست
تن او تا بنسوزد ز لگن مینرود
55
بوالحسن گفت حسن را که از این خانه برو
بوالحسن نیز درافتاد و حسن مینرود
66
رسن دوست چو در حلق دلم افتادهست
لاجرم چنبر دل جز به رسن مینرود
77
مرغ جان از قفس قالب من سیر شدهست
وَ زِ امید نظر دوست ز تن مینرود
زمین