غزل شمارهٔ 1890

آن عجز شهیدم‌ که به صد رنگ تپیدن

خونم نزند دست به دامان چکیدن

چون ربشه در این باغ به افسون دمیدن

سر بر نکشی تا نخوری پای دویدن

دل چیست که بی روی تو از درد تپیدن

چون آب ز آیینه توان ناله شنیدن

چند از دگران وصف جمال تو شنیدن

خوش آنکه میسر شودم روی تو دیدن

جانا ز لب آموز کنون بنده خریدن

کز زلف بیآموخته‌ای پرده دریدن

بی آب نگردد گهر حسن ز دیدن

باریک نگردد لب ساغر ز مکیدن

ما دست تو را خواجه بخواهیم کشیدن

وز نیک و بدت پاک بخواهیم بریدن