غزل شمارهٔ 1868
Toggle stanza 1دروازه هستی را جز ذوق مدان ای جان
11
دروازه هستی را جز ذوق مدان ای جان
این نکته شیرین را در جان بنشان ای جان
22
زیرا عرض و جوهر از ذوق برآرد سر
ذوق پدر و مادر کردت مهمان ای جان
33
هر جا که بود ذوقی ز آسیب دو جفت آید
زان یک شدن دو تن ذوق است نشان ای جان
44
هر حس به محسوسی جفت است یکی گشته
هر عقلی به معقولی جفت و نگران ای جان
55
گر جفت شوی ای حس با آنک حست کرد او
وز غیر بپرهیزی باشی سلطان ای جان
66
ذوقی که ز خلق آید زو هستی تن زاید
ذوقی که ز حق آید زاید دل و جان ای جان
77
کو چشم که تا بیند هر گوشه تتق بسته
هر ذره بپیوسته با جفت نهان ای جان
88
آمیخته با شاهد هم عاشق و هم زاهد
وز ذوق نمیگنجد در کون و مکان ای جان
99
پنهان ز همه عالم گرمابه زده هر دم
هم پیر خردپیشه هم جان جوان ای جان
1010
پنهان مکن ای رستم پنهان تو را جستم
احوال تو دانستم تو عشوه مخوان ای جان
1111
گر روی ترش داری دانیم که طراری
ز احداث همیترسی وز مکر عوان ای جان
1212
در کنج عزبخانه حوری چو دردانه
دور از لب بیگانه خفتهست ستان ای جان
1313
صد عشق همیبازد صد شیوه همیسازد
آن لحظه که می یازد بوسه بستان ای جان
1414
بر ظاهر دریا کی بینی خورش ماهی
کان آب تتق آمد بر عیش کنان ای جان
1515
چندان حیوان آن سو می خاید و می زاید
چون گرگ گرو برده پنهان ز شبان ای جان
1616
خنبک زده هر ذره بر معجب بیبهره
کآب حیوان را کی داند حیوان ای جان
1717
اندر دل هر ذره تابان شده خورشیدی
در باطن هر قطره صد جوی روان ای جان
1818
خاموش که آن لقمه هر بسته دهان خاید
تا لقمه نیندازی بربند دهان ای جان