غزل شمارهٔ 2903
Toggle stanza 1باوفا یارا جفا آموختی
11
باوفا یارا جفا آموختی
این جفا را از کجا آموختی
22
کو وفاهای لطیفت کز نخست
در شکار جان ما آموختی
33
هر کجا زشتی جفاکاری رسید
خوبیش دادی وفا آموختی
44
ای دل از عالم چنین بیگانگی
هم ز یار آشنا آموختی
55
جانت گر خواهد صنم گویی بلی
این بلی را زان بلا آموختی
66
عشق را گفتم فروخوردی مرا
این مگر از اژدها آموختی
77
آن عصای موسی اژدرها بخورد
تو مگر هم زان عصا آموختی
88
ای دل ار از غمزهاش خسته شدی
از لبش آخر دوا آموختی
99
شکر هشتی و شکایت میکنی
از یکی باری خطا آموختی
1010
زان شکرخانه مگو الا که شکر
آن چنان کز انبیا آموختی
1111
این صفا را از گله تیره مکن
کاین صفا از مصطفی آموختی
1212
هر چه خلق آموختت زان لب ببند
جمله آن شو کز خدا آموختی
1313
عاشقا از شمس تبریزی چو ابر
سوختی لیکن ضیا آموختی