رودکی»ابیات پراکنده»شمارهٔ 113شمارهٔ 113شاعر: رودکیوزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)قافیہ: نصنف: غزل/قصیده/قطعهآغازاختتامآغازاختتامToggle stanza 1خود غم دندان به که توانم گفتن؟11نقل کریںخود غم دندان به که توانم گفتن؟زرین گشتم برون سیمین دندان◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمخواسته تاراج گشته، سر نهاده بر زیانلشکرت همواره یافه، چون رمهٔ رفته شبانرودکی»ابیات پراکنده»شمارهٔ 112اگلی نظمبه نوبهاران بستای ابر گریان راکه از گریستن اوست این زمین خندانرودکی»ابیات پراکنده»شمارهٔ 114◆ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمخواسته تاراج گشته، سر نهاده بر زیانلشکرت همواره یافه، چون رمهٔ رفته شبانرودکی»ابیات پراکنده»شمارهٔ 112
