غزل شمارهٔ 56
Toggle stanza 1زیستم بس که به تدبیر خود از خامیها
11
زیستم بس که به تدبیر خود از خامیها
رفت نام و نسبم در سر خودکامیها
22
ورع و شیب زبون خم ایامم کرد
یاد دوران جوانی و میْآشامیها
33
طایری نیست که تاری ز منش برپا نیست
صید یک مرغ نکردم ز کهندامیها
44
روز عشرت به صداع سر مخمور گذشت
تر نگردید دماغم ز تنکجامیها
55
دل به لهو و لعب عمر منه کاین مرغان
تکیه بر باد کنند از سبکآرامیها
66
خلعت سرو به اندام تو خوش ببریدند
جامه زیبنده نماید ز خوشاندامیها
77
شکر پیری که هوا و هوس از جوش نشاند
چون می کهنه برون آمدم از خامیها
88
پیش از مرگ خود از آفت هستی رستم
به اجل باز نماندم ز سبکگامیها
99
در خرابات سر ناموران گردیدیم
بس که اندیشه نکردیم ز بدنامیها
1010
لوث تقصیر چو از آب کرم شسته شود
دلق درویش برآید ز سیهفامیها
1111
ساز و برگ و می و مطرب به «نظیری » جمعست
بوی خیر آیدش از نیک سرانجامیها
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور