غزل شمارهٔ 1269

صافی مده، ای دوست که ما درد کشانیم

نی رند تمامیم کزین رند وشانیم

این کاسه سر بهر چه داریم به عزت؟

گر در صف مستانش سبویی نکشانیم

هر چند که در کیسه نداریم پشیزی

در همت ما بین تو که جمشید وشانیم

کو ساقی نوخیز که بالای دو دیده

چندان که دو ابرو بنشاند بنشانیم

پیش آر می، ای ساقی خونریز که پیشت

از لب بخوریم و زمژه باز فشانیم

گر زنده نداریم شبی پیش تو، گر زانک

خود را به سر کوی تو یک شب بکشانیم

خون خوردنم، ای مست جوانی، چو ندانی

دانی چو ترا شربت خسرو بچشانیم