غزل شمارهٔ 322

رخت ولایت چشم پر آب را بگرفت

غمت درونه جان خراب را بگرفت

چگونه خواب برد دیده را ز هجرانش

چنین که خون جگر جای آب را بگرفت

گرفت خط لب چون آب زندگانی او

بسان سبزه که لبهای آب را بگرفت

سؤال کردم بوسی از آن لب چو شکر

سخن در آمد و راه جواب را بگرفت

ز غیرت رخ او آفتاب خواست ز چرخ

فرو فتد، که ذنب آفتاب را بگرفت

رواست گر بزند خیمه بر فلک خسرو

که آن کمند چو مشکین طناب را بگرفت