غزل شمارهٔ 161
Toggle stanza 1چه سود آن تیشه کِش بر سنگ دست کوهکن میزد
11
چه سود آن تیشه کِش بر سنگ دست کوهکن میزد
چو بیلعل لب شیرین به پای خویشتن میزد
22
صبا آشفته شد وقت سحر زان طره و عارض
بنفشه بر گل سیراب و سنبل بر سمن میزد
33
امید مقدمت میداشت فراش چمن روزی
که فرش سبزه میافکند و چتر نارون میزد
44
به تو غنچه همیمانِست در باغ و من از غیرت
همی مردم که بادش بوسه هردم بر دهن میزد
55
به تیغت زندهای شد کشته خوابش دید بیداری
که بر خود زیر خاک از ذوق چاک اندر کفن میزد
66
بصر مییافت هر بیدیده چون یعقوب اگر ناگه
چو یوسف بر مشامش از تو بوی پیرهن میزد
77
دل جامی ز فکر آن دولب گنج گهر میشد
اگر قفل خموشی بر در دُرج سخن میزد
آڈیو
اس نظم کے لیے شعر بہ شعر آڈیو وقت ابھی دستیاب نہیں۔
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور
گفتگو
قارئین کے تبصرے
اپنی رائے دیں، سوال پوچھیں یا گفتگو کو آگے بڑھائیں۔ تبصروں کا جائزہ لیا جا سکتا ہے۔
لوڈ ہو رہا ہے…

