شمارهٔ 114

ای دوست مرا دمدمه بسیار مده

کاین دمدمه می‌خورد ز من هر که و مه

ما را نه ترنج از تو مرادست نه به

تو خود شکری پسته و بادام مده

گفتی گله کرده‌ای ز من با که و مه

بهتان چنین بر من بیچاره منه