غزل شمارهٔ 513

چو عرض توبه کند بر تو زاهد مرتاض

به قول پیر مغان واجب است ازو اعراض

تمام فیض بود باده خاصه از کف یار

مدام فیض رسان باد آن کف فیاض

ز جوهر می و کیفیتش وقوف نیافت

حکیم با همه بحث جواهر و اعراض

گرفت پیش رخت خویش را سری چه عجب

اگر ز غصه سر شمع می برد مقراض

تو خود معالجه درد سینه ریشان کن

که عاجز است طبیب از علاج این امراض

به طوف روضه رضا کی دهد مقیم درت

ریاضت است جدا از تو رفتنش به ریاض

خیال زلف و رخت بست در سخن جامی

چو از مسوده می برد این غزل به بیاض