غزل شمارهٔ 391
Toggle stanza 1گر یار ما را پروای یاران
11
گر یار ما را پروای یاران
زین گونه باشد ای وای یاران
22
آن غیرت حور از در درآمد
شد رشک جنت مأوای یاران
33
جز اشک سیم و وجه زر از وی
سودی ندارد سودای یاران
44
گر خود نخواندی هرگز نبودی
رفتن بدان کو یارای یاران
55
آن فتنه هرجا بنموده بالا
بالا گرفته غوغای یاران
66
بیگانه برمن آرد ترحم
از بس که گشتم رسوای یاران
77
جامی ندارد در سر هوایی
جز سر نهادن در پای یاران
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور