شمارهٔ 79

شبی‌که شعلهٔ یاد تو داشت سیر جگر

چو اخگرم عرق چهره بود خاکستر

هوای تیغ تو افتاد تا مرا در سر

به موج چشمهٔ خورشید می‌زند ساغر

چو از تنوع اوضاع گنبد دایر

بیاض صبح نمود از سواد شب ظاهر

درخت اگر متحرک بدی به پا و به پر

نه رنج اره کشیدی نه زخمه‌های تبر

کسی بگفت ز ما یا از اوست نیکی و شر

هنوز خواجه در اینست ریش خواجه نگر

چو دررسید ز تبریز شمس دین چو قمر

ببست شمس و قمر پیش بندگیش کمر

از آن مقام که نبود گشاد زود گذر

برو به سوی خریدار خویش همچون زر

فسانه ای بشنو عرفی از من بیمار

که باشدت بنفاق معاشران رهبر