شمارهٔ 19

ای کهربای عشقت دل را به خود کشیده

دل رفته ما پی دل چون بی‌دلان دویده

برجه ز خواب و بنگر صبحی دگر دمیده

جویان و پای کوبان از آسمان رسیده

آن خوش پسر برآمد از خانه می کشیده

مایل به اوفتادن چون میوه رسیده

ای جان ما شرابی از جام تو کشیده

سرمست اوفتاده دل از جهان بریده

دامن‌کشان همی شد در شرب زرکشیده

صد ماهرو ز رشکش جَیب قصب دریده