غزل شمارهٔ 270

شاعر: حافظ

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

قافیہ: یدهامکهمپرس

صنف: غزل

انگریزی ترجمہ: کلارک
Toggle stanza 1
دردِ عشقی کشیده‌ام که مَپُرس
1
دردِ عشقی کشیده‌ام که مَپُرس
زهرِ هجری چشیده‌ام که مَپُرس

Love's pain, I have endured to such a degree- that ask not . Separation's poison, I have tasted in such a way that ask not.

2
گشته‌ام در جهان و آخرِ کار
دلبری برگزیده‌ام که مپرس

In the world I have wandered ; (and its good and bad ; its heat and cold experienced) and at the end of work, A heart-ravisher (the true Beloved), I have chosen so peerless that ask not.

3
آن چنان در هوایِ خاکِ دَرَش
می‌رود آبِ دیده‌ام که مپرس

In the desire of the dust of His door, in that way, Goeth the water (tears) of my eye that ask not.

4
من به گوشِ خود از دهانش دوش
سخنانی شنیده‌ام که مپرس

Last night, from His mouth, with my ear, Words, I heard such that ask not.

5
سویِ من لب چه می‌گَزی که مگوی
لبِ لعلی گَزیده‌ام که مپرس

Towards me, wherefore bitest thou thy lip, saying -."Speak not," A ruby lip, I have bitten (kissed) such that ask not.

6
بی تو در کلبهٔ گداییِ خویش
رنج‌هایی کشیده‌ام که مپرس

In the hut of my own beggary, without Thee, Sorrows, I have endured such that ask not.

7
همچو حافظ غریب در رَهِ عشق
به مَقامی رسیده‌ام که مپرس

In the path of love, like Hafiz the stranger, At a stage (of trouble), I have arrived such that ask not.

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور

گفتگو

قارئین کے تبصرے

اپنی رائے دیں، سوال پوچھیں یا گفتگو کو آگے بڑھائیں۔ تبصروں کا جائزہ لیا جا سکتا ہے۔

0 / 2000 حروف
لوڈ ہو رہا ہے…