غزل شمارهٔ 328
Toggle stanza 1من که باشم که بر آن خاطرِ عاطِر گذرم؟
Who am I that, over that fragrant (noble) mind, I should pass: Thou doest me favours. O dust of Thy door ! the crown of my head, be !
O heart-ravish er ! slave-cherishing, taught Thee who ? Say, For to Thy watchers, this idea never will I impute.
O holy bird (the perfect murshid) ! thy blessing the guide of my path, make ; For, to our goal, long is the Path ; new to journeying, am I.
morning breeze ! my service cause to reach (the murshid), Saying: "Me, at the time of the prayer of morn, forget not."
Happy that day, when, from this stage (this world), my chattels (of existence) I bind up ; And, from the head of Thy street, news of me, the companions ask (saying : Where went he ?)
O Hafiz! it is fit if, in thy search for the jewel of union, With tears, my eye I make an ocean ; and, in it, dive.
Lofty, is the rank of verse and world-captivating. Speak ; So that, full of pearls, thy mouth the ocean-king may make.
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
بخت برگشت ز من تا تو برفتی ز برم
کی بود باز که چون بخت در آیی ز درم؟
امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1361
وه که از پای درافکند غم آن پسرم
چه بلا بود که پیرانه سرآمد به سرم
جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 315
میروم وز سر حسرت به قفا مینگرم
خبر از پای ندارم که زمین میسپرم
سعدیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 383
چند در خاک وطن غنچه بود بال و پرم؟
در سر افتاده چو خورشید هوای سفرم
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 5633
گفتگو
قارئین کے تبصرے
اپنی رائے دیں، سوال پوچھیں یا گفتگو کو آگے بڑھائیں۔ تبصروں کا جائزہ لیا جا سکتا ہے۔