غزل شمارهٔ 227

گر سر زلف تو از باد پریشان نشود

خلق بیچاره چنین بیدل و حیران نشود

سوز و شوقِ مَلَکی بر دلت آسان نشود

تا بد و نیک جهان پیش تو یکسان نشود

ای خدایی که رهیت افسر دو جهان نشود

تا بر حسب تو فرش قدمش جان نشود

تا بد و نیک جهان پیش تو یکسان نشود

کفر در دیدهٔ انصاف تو پنهان نشود

عشق را پرده ناموس نگهبان نشود

بادبان پرده مستوری طوفان نشود

سر آشفته ز دستار بسامان نشود

جمع گردیدن کف لنگر طوفان نشود

وعظ من گرد فشانندهٔ عصیان نشود

آستین عسل آلودهٔ مگس ران نشود