غزل شمارهٔ 444

زان خاک تو شدم تا بر من گهر بباری

چون موی از آن شدم من تا تو سرم بخاری

گر از شراب دوشین در سر خمار داری

بگذار جام ما را با این چه کار داری

با صد هزار دستان آمد خیال یاری

در پای او بمیرا هر جا بود نگاری

وقتت خوش ای حبیبی، بشنو به حق یاری

ارحم حنین قلبی لا تسع فی ضراری

چون است حال بستان ای باد نوبهاری

کز بلبلان برآمد فریاد بی‌قراری

عمری به بوی یاری کردیم انتظاری

زآن انتظار ما را نگشود هیچ کاری

تا چند عشق بازیم بر روی هر نگاری؟

چون می‌شویم عاشق بر چهرهٔ تو باری

چون در جهان خوبی امروز کامکاری

شاید که عاشقان را کامی ز لب بر آری