غزل شمارهٔ 456
شاعر: حافظ
Toggle stanza 1نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی
11
نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی
که بسی گُل بدمد باز و تو در گِل باشی
22
من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش
که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی
33
چنگ در پرده همین میدهدت پند ولی
وعظت آن گاه کند سود که قابل باشی
44
در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر است
حیف باشد که ز کار همه غافل باشی
55
نقد عمرت ببرد غصهٔ دنیا به گزاف
گر شب و روز در این قصهٔ مشکل باشی
66
گر چه راهیست پر از بیم ز ما تا بر دوست
رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی
77
حافظا گر مدد از بخت بلندت باشد
صید آن شاهد مطبوعشمایل باشی
زمین