غزل شمارهٔ 181
شاعر: حافظ
Toggle stanza 1بعد از این دستِ من و دامنِ آن سروِ بلند
11
بعد از این دستِ من و دامنِ آن سروِ بلند
که به بالای چَمان از بُن و بیخَم بَرکَنْد
22
حاجتِ مطرب و مِی نیست تو بُرقَع بِگُشا
که به رقص آوَرَدَم آتشِ رویت چو سپند
33
هیچ رویی نشود آینهٔ حجلهٔ بخت
مگر آن روی که مالَند در آن سُمِّ سمند
44
گفتم اسرارِ غمت هر چه بُوَد گو میباش
صبر از این بیش ندارم چه کنم تا کی و چند؟
55
مَکُش آن آهویِ مُشکینِ مرا ای صیّاد
شرم از آن چشمِ سیه دار و مَبَندَش به کمند
66
منِ خاکی که از این در نَتَوانَم برخاست
از کجا بوسه زنم بر لبِ آن قصرِ بلند؟
77
بازمَستان دل از آن گیسویِ مُشکین حافظ
زان که دیوانه همان به که بُوَد اندر بند
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
ای دریغ کاخ امانی به غم و شادی بند
بنده نفس خودی دعوی آزادی چند
جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 263
دل ز خوبان نکشد جز سوی آن سرو بلند
وه که خون شد جگرم زین دل دشوار پسوند
جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 264
قامتت نیزه و رخسار تو ای عشوه پسند
آفتابیست که گشته ست یکی نیزه بلند
جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 84