غزل شمارهٔ 430

بیا بیا که صدای درای و بانگ حدی

همی دهد خبر از قرب هودج لیلی

ز شیخ چله نشین دور باش و چله وی

که هست چله وی سردتر ز چله دی

نشان نبود ز عهد الست و قول بلی

که می رسید به گوش دلم ز عشق ندی

مشوشست دلم از کرشمهٔ سلمی

چنان که خاطر مجنون ز طرهٔ لیلی

نهان شدند معانی ز یار بی‌معنی

کجا روم که نروید به پیش من دیوی ؟