رباعی شمارهٔ 82

ای چشم من از نور رخت چشمه نور

سر من از اسرار غمت جای سرور

ای هر نفسی نهاده بر کف ساغر

عیبی نبود ز دوستان یاد آور

در دایرهِٔ سپهرِ ناپیدا غور

مِی نوش به خوشدلی که دوْر است به جور

در دایرهٔ سپهرِ ناپیدا غور

جامی‌ست که جمله را چشانند به دور

جانا! جانم ز قعر دریای حضور

دُرّی عجب است غرق چندینی نور