رباعی شمارهٔ 99

گفتم که هوای او برون شد ز سرم

از خاک درش درد سر خود ببرم

گر بیدارم اسیر صد شور و شرم

ور در خوابم ز عقل و دین بی خبرم

گر در سفرم تویی رفیق سفرم

ور در حضرم تویی انیس حضرم

از دوستیت خون جگر را بخورم

این مظلمه را تا به قیامت ببرم

گر ماه شوی بر آسمان کم نگرم

ور بخت شوی رخت بسویت نبرم

گر من به در سرای تو کم گذرم

از بیم غیوران تو باشد حذرم

من سر بنهم در رهت ای کان کرم

کامروز از تو ای صنم مست ترم

خورشید رخا من به کمند تو درم

بارت بکشم به جان و جورت ببرم

هر سروقدی که بگذرد در نظرم

در هیأت او خیره بماند بصرم

عمری که ز رفتنش چنین بیخبرم

بگذشت چو باد و پیری آمد به سرم