شمارهٔ 56

از دوستیت خون جگر را بخورم

این مظلمه را تا به قیامت ببرم

گر ماه شوی بر آسمان کم نگرم

ور بخت شوی رخت بسویت نبرم

گر من به در سرای تو کم گذرم

از بیم غیوران تو باشد حذرم

من سر بنهم در رهت ای کان کرم

کامروز از تو ای صنم مست ترم

خورشید رخا من به کمند تو درم

بارت بکشم به جان و جورت ببرم

هر سروقدی که بگذرد در نظرم

در هیأت او خیره بماند بصرم

بی روی تو، ای دوست، به جان در خطرم

در من نظری کن، که ز هر بد بترم

دل نزد تو است، اگر چه دوری ز برم

جویای توام، اگر نپرسی خبرم

عمری که ز رفتنش چنین بیخبرم

بگذشت چو باد و پیری آمد به سرم

ای شمع چگل! تاتو برفتی ز برم

من کُشتهٔ هجر تو چو شمع سحرم