شمارهٔ 145

از دوستیت خون جگر را بخورم

این مظلمه را تا به قیامت ببرم

گر ماه شوی بر آسمان کم نگرم

ور بخت شوی رخت بسویت نبرم

گر من به در سرای تو کم گذرم

از بیم غیوران تو باشد حذرم

من سر بنهم در رهت ای کان کرم

کامروز از تو ای صنم مست ترم

خورشید رخا من به کمند تو درم

بارت بکشم به جان و جورت ببرم

هر سروقدی که بگذرد در نظرم

در هیأت او خیره بماند بصرم

بی روی تو، ای دوست، به جان در خطرم

در من نظری کن، که ز هر بد بترم

دل نزد تو است، اگر چه دوری ز برم

جویای توام، اگر نپرسی خبرم

عمری که ز رفتنش چنین بیخبرم

بگذشت چو باد و پیری آمد به سرم

ای شمع چگل! تاتو برفتی ز برم

من کُشتهٔ هجر تو چو شمع سحرم