غزل شمارهٔ 2635
شاعر: بیدل دهلوی
Toggle stanza 1این چه طاووسی نازست که اندوختهای؟
11
این چه طاووسی نازست که اندوختهای؟
پای تا سر همه چشمی و به خود دوختهای
22
برق نیرنگ به این جلوه قیامت دارد
شعله در پردهٔ سنگ است و جهان سوختهای
33
رونق چار سوی دهر ز کالای دلست
کو دکانی که تو این آینه نفروختهای
44
صوف و اطلس به نظر تار تحیر دارد
پنبهای چند که بر دلق گدا دوختهای
55
فطرت آب است ز اظهار کمالی که تراست
صنعت شیشهگران عرق آموختهای
66
آتش منفعل روز زمینگیر حیاست
لاله گل کرد چراغی که تو افروختهای
77
بیدل اندیشهٔ طور و شجر ایمن چند
آتشی نیست درین جا تو نفس سوختهای
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور