غزل شمارهٔ 183

شد بی صفا ز خاک سیه کاسه آب ما

آخر به رنگ ظرف برآمد شراب ما

چون شعله سر مکش ز دل سینه تاب ما

کز سوز عشق، اشک ندارد کباب ما

آماده است از دل پر خون شراب ما

در آتش است از جگر خود کباب ما