غزل شمارهٔ 38
Toggle stanza 1موج پوشید روی دریا را
11
موج پوشید روی دریا را
پردهٔ اسم شد مسما را
22
نیست بیبال اسم پروازش
کس ندید آشیان عنقا را
33
عصمت حسن یوسفی زد چاک
پردهٔ طاقت زلیخا را
44
میکشد پنبه هر سحر خورشید
تا دهد جلوه داغ دلها را
55
جاده هر سو گشاده است آغوش
که دریدهست جیب صحرا را
66
شعلهٔ دل ز چشم تر ننشست
ابر ننشاند جوش دریا را
77
آگهی میزند چو آیینه
مُهر بر لب زبان گویا را
88
قفل گنج زر است خاموشی
از صدف پرس این معما را
99
بیدل ار واقفی ز سرّ یقین
ترک کن قصهٔ من و ما را