غزل شمارهٔ 2660

فسون چشمش ار خوابم نبستی

چرا چشمم چنین در خون نشستی؟

کسی کاو را بود در طبع سستی

نخواهد هیچ کس را تندرستی

سلام علیک ای مقصود هستی

هم از آغاز روز امروز مستی

خرابم کرده چشم نیم مستی

که دارد همچو مژگان پیشدستی

نگارا، گرچه از ما برشکستی

ز جانت بنده‌ام، هر جا که هستی

مژه‌واری ز خواب ناز جستی

دو عالم نرگسستان نقش بستی

نه اینجا سبحه ره دارد نه زنار

تو دیرستان ناز خود پرستی