غزل شمارهٔ 2637
Toggle stanza 1چون صبح دارم از چمنی رنگ جستهای
11
چون صبح دارم از چمنی رنگ جستهای
گرد شکستهای به هوا نقش بستهای
22
گل کردهای ز مصرع برجستهٔ نفس
یک سکته در دماغ تامل نشستهای
33
خون میخورم ز درد دل و دم نمیزنم
ترسم بنالد آبله در پا شکستهای
44
چون من ندارد آینه دار بساط رنگ
شیرازهٔ مژه به تحیر گسستهای
55
نیگرد محملیست درین دشت و نی جرس
میبالد از هوس دل بیداد خستهای
66
گردون چه جامها که به گردش نداشتهست
بر دستگاه شیشهٔ گردن شکستهای
77
آشفتگی به هیات ما میخورد قسم
کم بسته روزگار به این رنگ دستهای
88
صیاد پرفشانی اوقات فرصتم
نخجیرهاست هر نفس از خویش رستهای
99
بیدل نمیتوان همه دم زیر آسمان
سرکوفتن به هاون گم کرده دستهای
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور